Nowadays

คำนี้ใช้กับสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันซึ่งต่างไปจากอดีต
สิ่งที่ไม่เกิดมาก่อนในอดีต สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป

ก็เพราะวันนี้
รอยยิ้มที่เห็น เสียงหัวเราะที่ได้ยิน
ความสวยงามที่ถูกแต่งแต้ม
ความเข้มแข็ง เฉยชา
มันเป็นเพียงเมคอัพหนาเตอะ ... เพื่อปกปิด ซ่อน ทุกสิ่งลึกๆ
ความรู้สึกลึกๆ ในหัวใจ ความอ่อนแอ ความเจ็บช้ำ
ซ่อนความอึดอัด ความปวดร้าว และเพื่อไม่ให้ใครเห็นน้ำตา
พยายามเข้มแข็ง พยายามไม่แสดงออกถึงความอ่อนแอ
แต่มันก็เป็นแค่การเสแสร้งแกล้งทำ
การตบตาคนอื่น ให้ดูว่าวันนี้แหววเข้มแข็ง ไม่เป็นไร อยู่ได้ ใช้ชีวิตได้ปกติ

ก็ใครๆ ต้องการให้/อยากเห็นแหววเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรอ?

ใครจะไปรู้ ใครจะไปเข้าใจ
ความรู้สึกที่แหววมีให้เขาวันนี้ มันเกิดขึ้นได้ยังไง
จะโทษอะไร หรือโทษใคร ??
โทษเขา? ที่ทีท่าเหมือนมีใจ มอบความอบอุ่นให้แหววในวันนั้น
กอดครั้งแรกจากผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อหรือพี่ เพื่อนชายที่เพิ่งรู้จัก
สัมผัสที่แหววไม่เคยยอมรับจากใคร และไม่มีใครกล้าทำกับแหวว

หรือโทษตัวเอง? ที่หันไปเห็นเขาแล้วนึกประทับใจ เริ่มได้รู้จัก
ดูเหมือนจงใจ แต่มันเป็นเหตุบังเอิญ ..
ใครจะคิดว่าเพื่อนแหววจะหันไปเห็นเขาท่ามกลางผู้คนเป็นร้อย
ใครจะนึกว่าเพื่อนจะยุแหววให้เข้าไปทัก
ใครจะไปรู้ว่าเขาจะกล้าขอเบอร์แล้วโทรมา
ใครจะไปคิดว่าการที่แหววส่งข้อความไปให้เพื่อนๆ แล้วจะได้ข้อความกลับจากเขาด้วย
ใครจะไปคิดว่าจากนั้น...เขาเริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตของแหวว
ความไร้เดียงสา ไร้ประสบการณ์ ตกใจแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธเขาในวันนั้น กลัวเขาโกรธ
ถึงแม้จากนั้นจะต้องกลับมาคิดมากเป็นอาทิตย์กับสิ่งที่ตัวเองทำ
รู้ว่ามันไม่ดี รู้ว่ามันผิด รู้ว่าถ้าพ่อแม่รู้คงไม่พอใจที่แหววที่เขาไว้ใจ
ทำตัวแบบนี้.. ยอมให้ใครมากอด
มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับใครๆ
เขาอาจไม่ได้คิดอะไรเลย  แต่สำหรับแหวว..
มันทำให้หัวใจหยุดคิดถึงเขา... ไม่ได้

แค่การ "กอด" วันนั้น
มันเปลี่ยนแหววทีละนิด

ความใกล้ชิด
เปลี่ยนแหววโดยไม่รู้ตัว
เปลี่ยนคนที่เคยพยายามเปลี่ยนคนอื่น เป็นคนที่ยอมทุกอย่าง อะไรก็ได้
เปลี่ยนผู้หญิงที่เอาแต่ใจ ไม่เคยง้อใครแม้ตัวเองจะเสียใจแค่ไหน
ให้กลายเป็นผู้หญิงที่แทบจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหายโกรธ
ยอมขอโทษ ยอมง้อ ใครมองยังไงไม่ใส่ใจ
เพราะอยากเป็นผู้หญิงในอ้อมกอดเขาแค่คนเดียว เป็นคนสุดท้ายของเขา
และอยากให้เขาเป็นคนสุดท้ายของเราเช่นกัน
มันดูน้ำเน่า มันดูละคร นิยาย หรืออะไรก็ตาม
แต่มันคือความรุ้สึกจริงๆ ของผู้หญิงคนนึง
มันไม่ใช่เรื่องยากเย็น แหววไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนอื่น
แหววยังเป็นแหววคนเดิม ไม่ได้ไม่เป็นตัวของตัวเอง
แค่เป็นมุมที่บางคนไม่เคยมีใครเห็น
แต่นั้นก็คือตัวตนของแหววอีกแบบ

 ถึงตรงนี้ ลองคิดอีกที
มันคงไม่ใช่ความผิดใคร มันเป็นพรหมลิขิต 
ที่ทำให้หัวใจไปอยู่กับเขา
เคยรู้สึกว่า ถ้ารู้ ถ้าคิด สักนิดก่อนจะใกล้เขา
หัวใจของแหวว ก็คงยังอยู่ที่แหวว
เสียใจ แต่ก็คงไม่ใช่แบบวันนี้
ที่เหมือนจะไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
"ว่างเปล่า"
เกินจะเยียวยาให้หายภายในเร็ววัน
ไม่กล้าที่จะขอ ไม่กล้าที่จะอ้อนวอน อีกครั้ง
แหววไม่อยากให้เขาต้องไม่สบายใจอีก
ไม่อยากให้เขาลำบากใจ
ไม่อยากให้เขาเครียด ไม่อยากให้เขาคิดมาก
แต่ก็..ดีเท่าไหร่ที่ครั้งก่อน เขายอมกลับมา
ดีเท่าไหร่แล้วดีได้มีวันเวลาดีๆ กับเขามาเป็นปี
แค่นี้ก็ดีเกินพอ..

มันหมดเวลาแล้วที่แหววจะได้ดูแลเธอ ใกล้ชิด เป็นคนพิเศษ
หมดเวลาของเรา วันเวลาที่แสนสุข ..วันที่เรามีกันและกัน
นั่งมอง นั่งคุย กินข้าว เดินเล่น ดูหนัง ฟังเพลง ซื้อของ
วันที่เขากอด ยิ้ม เดินจับมือ หัวเราะ พิง นอนตัก หอมแก้ม ลูบหัว จูบมือเบาๆ ทะนุทนอม
มันมันเป็นรักที่อบอุ่น
มันหอมหวาน จากความรู้สึกดีๆ ... ยากที่จะลืม

ความรู้สึกของแหววที่ให้เขามันมีมากกว่าความรัก
วันเวลาทำให้แหววผูกพัน
และมันก็ทำให้แหววเกลียดเขาไม่ลง...

ดีใจที่..
วันนึงเขาเคยบอกว่าเขาไม่อยากทำให้แหววเสียใจ
วันนึงเขาเคยพยายามเป็นคนรักที่ดี
วันนึงเคยกล้าบอกว่าเขารักแหวว
วันนึงที่เขาเคยบอกว่าไม่อยากเลิกกับแหวว
วันนึงเขาเคยบอกว่าไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้
วันนึงเขาแสดงออกว่าเขาแคร์แหวว
วันนึงได้เจอกับครอบครัวของเขา
วันนึงเขาเคยเป็นคนรักของแหวว
วันนึงเคยมีคำว่าเรา
และ
วันนึงเราเคยได้รักกัน

แต่ตอนนี้คง..
ได้แต่โกหกตัวเอง ว่าเขายังรัก ว่าเขายังแคร์
ได้แต่โกหกตัวเองว่าที่เขาบอกรักในวันนั้น เป็นเรื่องจริง
ได้แต่โกหกตัวเองว่าที่เขาไม่ยอมรับว่ารักแหววกับเพื่อนเขา เขาแค่โกหก
ได้แต่เป็นคนโง่ที่แอบอยู่ในมุมของตัวเอง
ได้แต่เรียกร้อง อ้อนวอนอยู่ในใจ

รอวันให้เขากลับมา
รอวันที่เขาพร้อมจะดูแลกันและกัน
ได้แต่หวังว่าสักวันนึงเราจะรักกันได้อีกครั้ง
แม้รู้อยู่แก่ใจว่า ...

มั  น  ไ  ม่  มี  วั  น

..มีอะไรให้หวังได้อีกไหม..